ആഫ്രിക്കയുടെ അനന്ത ഹൃദയത്തിൽ,
നിശ്ശബ്ദം പോലും ശബ്ദമായി മുഴങ്ങുന്നിടത്ത്,
ആ മരുഭൂമിയിൽ ഞാൻ നിൽക്കുന്നത്
ഒരു സ്ത്രീയായി മാത്രം അല്ല…
ഒരു സാക്ഷ്യമായി.
മണൽതിരകൾ ഉയരുന്നത് പോലെ
എന്റെ ഓർമ്മകളും ഉയരുന്നു,
തകർന്നതും, തീർന്നതും,
വീണ്ടും പിറന്നതുമായ ഒരു ജീവിതം.
നീല സാരിയിൽ ഞാൻ
ആകാശത്തെ കീഴടക്കാൻ വന്നതല്ല,
അതിനെ എന്റെ ചുമലിലേറ്റി നടക്കാനാണ്.
ഈ കാറ്റ്
എന്റെ മൗനങ്ങളെ കീറിപ്പറത്തുന്നു,
ഓരോ ചുവടും
എന്റെ ഭയങ്ങളെ മണലിൽ അടക്കം ചെയ്യുന്നു.
ഒട്ടകങ്ങൾ ദൂരത്ത്
കാലത്തിന്റെ നീണ്ട നിഴലുകൾ പോലെ,
കൂടാരങ്ങൾ
മനുഷ്യരുടെ താൽക്കാലിക സത്യങ്ങൾ.
പക്ഷേ ഞാൻ?
ഞാൻ താൽക്കാലികമല്ല.
ഈ ശൂന്യത
എന്നെ തകർക്കുന്നില്ല
അതെനിക്ക് രൂപം നൽകുന്നു.
ഓരോ മണൽതുള്ളിയും
എന്റെ പേരറിയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ,
ഞാൻ മറുപടി പറയുന്നു
“ഞാൻ വന്നത് ഒരു വഴിയിലൂടെ അല്ല…
ഞാൻ തന്നെ ഒരു വഴി.”
നിശ്ശബ്ദത്തിന്റെ ഈ മരുഭൂമി,
എന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല
എന്നെ തെളിയിക്കുന്നു.
ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്
ഒരു യാത്രക്കാരിയായി അല്ല
ഒരു പ്രഖ്യാപനമായി.
ലീലാമ്മതോമസ്, ബോട്സ്വാന.
