പ്രഭാതത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയെ കീറി ഒരു വാർത്ത വന്നു.
“ഭൂമിയുടെ കറക്കത്തിന്റെ വേഗം കുറയുന്നു; സമയക്രമത്തിലും ജിപിഎസ് സംവിധാനങ്ങളിലും പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടായേക്കാം.”
വാർത്ത വായിച്ചവർ പലരും ആശങ്കപ്പെട്ടു. ചിലർ അതിനെ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അത്ഭുതമായി കണ്ടു. ചിലർ വരാനിരിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധികളുടെ കണക്കുകൂട്ടലുകളിലേക്ക് കടന്നു.
എന്നാൽ ഗ്രാമത്തിന്റെ അറ്റത്തുള്ള ആൽമരച്ചുവട്ടിൽ ഇരുന്നിരുന്ന വയോധികനായ ഗോവിന്ദൻ മാഷ് പത്രം മടക്കി വച്ച് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
“ഭൂമി ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു…” അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അരികിലിരുന്ന കുട്ടികൾ അത്ഭുതത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
“ഭൂമിക്കോ ക്ഷീണം വരുന്നത്?”
മാഷ് പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അമ്മമാർക്ക് ക്ഷീണം വരുന്നതുപോലെ ഭൂമിക്കും വരും മക്കളേ…”
അദ്ദേഹം കഥ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി.
ഒരു രാത്രിയിൽ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ഉണർന്നിരുന്നു.
നക്ഷത്രങ്ങൾ പതിവിലും കൂടുതൽ തിളങ്ങി. ചന്ദ്രൻ തന്റെ വെള്ളിവെളിച്ചം ഭൂമിയിലേക്ക് ചൊരിഞ്ഞു. സൂര്യൻ പോലും തന്റെ അഗ്നിമണ്ഡലത്തിൽ നിന്ന് ആകാംക്ഷയോടെ നോക്കിനിന്നു.
കാരണം അന്ന് പ്രപഞ്ചസഭ ചേർന്നിരുന്നു.
സഭയുടെ നടുവിൽ ഭൂമി ഇരുന്നു.
പക്ഷേ പതിവുപോലെ അഭിമാനത്തോടെ അല്ല.
തലകുനിച്ചും കണ്ണുകൾ നിറച്ചും.
“എന്താണ് നിന്റെ ദുഃഖം?” സൂര്യൻ ചോദിച്ചു.
ഭൂമി ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
ആ നിശ്വാസത്തിന്റെ ചൂടിൽ ചില നക്ഷത്രങ്ങൾ വിറച്ചു.
“ഞാൻ എന്റെ മക്കളെക്കുറിച്ചാണ് ചിന്തിക്കുന്നത്.”
“അവർ എന്ത് ചെയ്തു?”
“ഞാൻ അവർക്കു വനങ്ങൾ നൽകി. അവർ മരങ്ങളെ അക്കങ്ങളാക്കി. നദികളെ ഭൂപടങ്ങളിലെ വരകളാക്കി. മലകളെ ഖനികളാക്കി. സമുദ്രങ്ങളെ മാലിന്യക്കുഴികളാക്കി.”
ഭൂമിയുടെ ശബ്ദം വിങ്ങി.
“ഞാൻ അവർക്കു പക്ഷികളുടെ സംഗീതം നൽകി. അവർ യന്ത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദം തിരഞ്ഞെടുത്തു.
ഞാൻ അവർക്കു പച്ചപ്പിന്റെ ശാന്തി നൽകി. അവർ കോൺക്രീറ്റിന്റെ ചൂട് തെരഞ്ഞെടുത്തു.
ഞാൻ അവർക്കു ആകാശം നൽകി. അവർ സ്ക്രീനുകളുടെ ചതുരക്കൂടുകളിൽ സ്വയം പൂട്ടി.”
പ്രപഞ്ചം നിശ്ശബ്ദമായി.
അപ്പോൾ മനുഷ്യൻ സഭയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അഭിമാനം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഒരു കൈയിൽ കൃത്രിമബുദ്ധി.
മറ്റേ കൈയിൽ അതിവേഗ മിസൈലുകൾ.
തോളിൽ ബഹിരാകാശ യാത്രകളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ.
“ഞാൻ അത്ഭുതങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു,” അവൻ പ്രഖ്യാപിച്ചു.
“പ്രകാശത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കി. ആകാശം കീഴടക്കി. സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ ഇറങ്ങി. ചൊവ്വയിലേക്കുള്ള വഴി കണ്ടെത്തി.”
നക്ഷത്രങ്ങൾ കൈയടിച്ചില്ല.
ഭൂമി മാത്രം അവനെ നോക്കി.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹവും വേദനയും ഒരുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നീ ദൂരെയുള്ള ഗ്രഹങ്ങളിലേക്ക് പോകാനുള്ള വഴി കണ്ടെത്തി.
പക്ഷേ നിന്റെ അടുത്തിരിക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്കുള്ള വഴി കണ്ടെത്തിയോ?”
മനുഷ്യൻ മൗനമായി.
“നീ ആകാശത്തിന്റെ ഉയരം അളന്നു.
പക്ഷേ നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ ആഴം അളന്നിട്ടുണ്ടോ?”
വീണ്ടും മൗനം.
“നീ സമയത്തെ വരെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
പക്ഷേ ഒരു നിമിഷം സമാധാനത്തോടെ ജീവിക്കാൻ പഠിച്ചോ?”
മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകൾ താഴ്ന്നു.
അപ്പോൾ ഒരു കുരുവി സഭയുടെ നടുവിലേക്ക് പറന്നുവന്നു.
“ഞങ്ങൾക്ക് ഉപഗ്രഹങ്ങളില്ല,” അത് പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ പ്രഭാതസൂര്യനെ കാണാൻ ഞങ്ങൾ മറക്കാറില്ല.”
ഒരു പൂവ് വിരിഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഞങ്ങൾക്ക് വലിയ സ്വപ്നങ്ങളില്ല.
പക്ഷേ വിരിയുന്ന ഓരോ നിമിഷവും ഞങ്ങൾ ആഘോഷിക്കുന്നു.”
ഒരു നദി കലകലമൊഴുകി.
“ഞാൻ ഒരിക്കലും കടലാകാൻ മോഹിച്ചിട്ടില്ല.
എന്റെ യാത്രയിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുകയാണ് ഞാൻ.”
ആ വാക്കുകൾ പ്രപഞ്ചസഭയിൽ മുഴങ്ങി.
മനുഷ്യൻ ആദ്യമായി സ്വന്തം ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ നേട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ സമാധാനം ഇല്ലായിരുന്നു.
അറിവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ വിവേകം ഇല്ലായിരുന്നു.
സമ്പത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ തൃപ്തി ഇല്ലായിരുന്നു.
പ്രഭാതമായി.
ഗോവിന്ദൻ മാഷ് കഥ അവസാനിപ്പിച്ചു.
കുട്ടികൾ നിശ്ശബ്ദരായിരുന്നു.
അവർ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
അവിടെ ഭൂമി കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ കറക്കത്തിനുള്ളിൽ ഒരു നെടുവീർപ്പ് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതായി തോന്നി.
മനുഷ്യൻ ഇന്ന് ലോകത്തെ മുഴുവൻ വിരൽത്തുമ്പിലാക്കി.
ഒരു സ്പർശനത്തിൽ ഭൂഖണ്ഡങ്ങൾ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്നു.
ഒരു ക്ലിക്കിൽ അറിവിന്റെ സമുദ്രങ്ങൾ തുറക്കുന്നു.
എന്നിട്ടും മനുഷ്യൻ സ്വന്തം മനസ്സിൽ നിന്ന് അകലുകയാണ്.
ഡിജിറ്റൽ വെളിച്ചങ്ങൾ വർധിക്കുമ്പോൾ ആത്മാവിന്റെ വിളക്കുകൾ അണയുന്നു.
സൗകര്യങ്ങൾ വർധിക്കുമ്പോൾ സന്തോഷം കുറയുന്നു.
വേഗത വർധിക്കുമ്പോൾ ജീവിതം പിന്നിലേക്ക് ഓടുന്നു.
ഒരുപക്ഷേ ഭൂമിയുടെ കറക്കം കുറയുന്നത് ഒരു ശാസ്ത്രീയ പ്രതിഭാസം മാത്രമായിരിക്കാം.
എന്നാൽ മനുഷ്യന്റെ മനസ്സിലെ കരുണയുടെ കറക്കം കുറയുന്നത് ഒരു മഹാദുരന്തത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്.
കാരണം ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ മനുഷ്യന് കഴിയില്ല.
പക്ഷേ തന്റെ ഭവനത്തെ നശിപ്പിക്കാൻ അവന് കഴിയും.
പക്ഷേ ഭൂമി അതിനുശേഷവും കറങ്ങും.
സൂര്യൻ ഉദിക്കും.
മഴ പെയ്യും.
പൂക്കൾ വിരിയും.
നദികൾ ഒഴുകും.
നക്ഷത്രങ്ങൾ തിളങ്ങും.
അപ്പോൾ പ്രപഞ്ചം ഒരേയൊരു ചോദ്യം മാത്രം ചോദിക്കും—
“ഭൂമിയിൽ ഒരിക്കൽ മനുഷ്യൻ എന്നൊരു ജീവി ഉണ്ടായിരുന്നു…
അവൻ അറിവിൽ അത്ഭുതങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
പക്ഷേ സ്നേഹിക്കാൻ അവൻ പഠിച്ചിരുന്നോ?”
ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമായിരിക്കും മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ അവസാന വരി.
ഉണ്ണിസാൻ
