“ഉത്രാടക്കാറ്റിൽ നാട്ടുമണം” കാറ്റിൽ കലർന്ന ഓർമ്മകൾ — കോക്കോയ്ക്കൊപ്പമുള്ള ഒരു ഉത്രാട നടത്തം

കോകോ വന്നതിനു ശേഷം അവനെ നടത്താൻ കൊണ്ടുപോകുന്നത് എന്റെ ദിവസത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ ആചാരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഗ്യാരേജിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ അവൻ ഒരു നിമിഷം നിൽക്കും. മുന്നിലുള്ള വഴികളിലേക്ക് നോക്കും. ഇന്നത്തെ യാത്രയുടെ ദിശ അവൻ തന്നെയാണോ തീരുമാനിക്കുന്നത് എന്നൊരു തോന്നൽ.

ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഇടത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞ് ബ്രിക്‌വർക്ക്സിന്റെ ഭാഗത്തേക്കായിരിക്കും ഞങ്ങളുടെ നടപ്പ്. മറ്റു ചിലപ്പോൾ വലത്തോട്ട്, ഗാർഡിനേഴ്സ് ക്രീക്കിന്റെ കരയിലൂടെ. ഒരേ വഴികളിലൂടെ തന്നെയാണെങ്കിലും ഓരോ ദിവസവും പ്രകൃതി പുതിയൊരു മുഖവുമായാണ് മുന്നിൽ വരുന്നത്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ പലപ്പോഴും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്—കോകോയുടെ പുരാണം എഴുതിത്തുടങ്ങണം.

പക്ഷേ എഴുതാൻ ഇരിക്കുമ്പോഴേക്കും അവനൊപ്പമുള്ള നടത്തങ്ങൾ ഓർമ്മകളുടെ ഒരു നീണ്ട നദിയായി മാറും. വാക്കുകൾക്ക് പിടികൊടുക്കാതെ ചില കാഴ്ചകൾ മനസ്സിലൂടെ ഒഴുകിപ്പോകും.

മരച്ചില്ലകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന വെളിച്ചം.
ഇലകളിൽ തങ്ങി നിൽക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികൾ.
കവിളിൽ തഴുകിപ്പോകുന്ന തണുത്ത കാറ്റ്.
നനഞ്ഞ മണ്ണിൽനിന്നുയരുന്ന നേർത്ത മണം.

ഇവിടെയെല്ലാം മെൽബണാണ്. പക്ഷേ മനസ്സിൽ ചില നിമിഷങ്ങളിൽ അത് കേരളമായി മാറുന്നു.

പ്രവാസത്തിന്റെ ഒരു വിചിത്രമായ രഹസ്യമാണത്. കണ്ണുകൾ കാണുന്നത് ഒരു ദേശം; ഹൃദയം കാണുന്നത് മറ്റൊന്ന്. ഇന്നിന്റെ കാഴ്ചകൾക്കിടയിൽ ഇന്നലെയുടെ നാട്ടോർമ്മകൾ പെട്ടെന്ന് പൂത്തുലയും.

അങ്ങനെയൊരു ഉത്രാടദിനമായിരുന്നു അത്.

ഗാർഡിനേഴ്സ് ക്രീക്ക് റിസർവിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴാണ് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്—6,000 indigenous plants in the ground.
ആദ്യനോട്ടത്തിൽ അതൊരു സംഖ്യ മാത്രം.
പക്ഷേ കുറച്ചുനേരം അവിടെ നിന്നപ്പോൾ ആ സംഖ്യയ്ക്ക് വേരുകളുണ്ടെന്ന് തോന്നി.

ആറായിരം തൈകൾ.
ആറായിരം ചെറിയ പച്ച പ്രതീക്ഷകൾ.
ആറായിരം നാളെയുടെ സാധ്യതകൾ.

കളകളും അധിനിവേശ സസ്യങ്ങളും നീക്കം ചെയ്ത്, തദ്ദേശീയ സസ്യങ്ങളെ വീണ്ടും മണ്ണിൽ ഉറപ്പിക്കുകയാണ്. മണ്ണിന്റെ മേൽപ്പുറത്ത് പച്ചപ്പ് മടങ്ങിവരുന്നു. ചെറുചെടികൾ വളർന്ന് ഒരുനാൾ മരങ്ങളാകാനുള്ള കാത്തിരിപ്പിലാണ്. ക്രീക്കിന്റെ കരകൾക്ക് വീണ്ടും ഒരു പ്രകൃതിദത്ത ശ്വാസം ലഭിക്കുന്നു.

ഇത് വെറും മരത്തൈ നട്ടുപിടിപ്പിക്കൽ അല്ല.
മണ്ണിന്റെ ഓർമ്മ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാനുള്ള ശ്രമമാണ്.

ഒരു മരം വളരുമ്പോൾ അതിനൊപ്പം വളരുന്നത് അതിന്റെ തണൽ മാത്രമല്ല. അതിന്റെ കൊമ്പിൽ ഒരു പക്ഷി കൂടുകൂട്ടും. ഇലകൾക്കിടയിൽ ഒരു ചെറുജീവൻ അഭയം തേടും. പൂക്കളിലേക്ക് തേനീച്ചകൾ എത്തും. വേരുകൾ മണ്ണിനെ ചേർത്തുപിടിക്കും. മഴവെള്ളത്തിന് ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ വഴിയൊരുങ്ങും.

പ്രകൃതി ഒരിക്കലും ഒരു ജീവിയെ മാത്രം വളർത്തുന്നില്ല.
ഒരു മരം വളരുമ്പോൾ അതിനൊപ്പം ഒരു ചെറിയ ലോകം കൂടി വളരുകയാണ്.

ഗാർഡിനേഴ്സ് ക്രീക്കിലെ ഈ പുനരുദ്ധാരണ പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യവും അതുതന്നെ—പ്രാദേശിക സസ്യജാലത്തിനും ജീവജാലങ്ങൾക്കും വീണ്ടും ആരോഗ്യകരമായൊരു ആവാസവ്യവസ്ഥ ഒരുക്കുക. ഗാങ്-ഗാങ് കാക്കാട്ടൂ, ഷുഗർ ഗ്ലൈഡർ, റാക്കലി തുടങ്ങിയ ജീവികൾക്ക് ഭാവിയിൽ കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമായൊരു ഇടം ഒരുക്കാനുള്ള ശ്രമം.

ജൂലൈയിലെ നാഷണൽ ട്രീ ഡേയിൽ Friends of Gardiners Creek Reserve നട്ട 900 തദ്ദേശീയ തൈകളും ഈ പച്ചയാത്രയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു.

ആ കാഴ്ച കണ്ടുനിൽക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം മുളച്ചു.
കേരളത്തിൽ നമുക്കിത് എത്രത്തോളം സാധിക്കും?
മരം നടാൻ നമുക്ക് അറിയാം. ഓരോ മഴക്കാലത്തും നാം തൈകൾ നടാറുണ്ട്. ചിത്രങ്ങളെടുക്കാറുണ്ട്. ആഘോഷിക്കാറുണ്ട്.
പക്ഷേ ഒരു തൈയെ മരമാകുന്നതുവരെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനുള്ള ക്ഷമ നമുക്കുണ്ടോ?

മണ്ണിൽ ഒരു തൈ നട്ടാൽ മാത്രം പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നില്ല. അതിന് വെള്ളം വേണം. പരിചരണം വേണം. അതിനെ ചവിട്ടിപ്പോകാതിരിക്കാനുള്ള കരുതൽ വേണം. വെട്ടിമാറ്റാതിരിക്കാനുള്ള മനസ്സ് വേണം. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി—അത് നമ്മുടെതല്ല, വരുംതലമുറയുടേതാണെന്ന ബോധം വേണം.

ഒരുപക്ഷേ അതാണ് നമുക്ക് പഠിക്കാനുള്ള വലിയ പാഠം.
ഉത്രാടം വന്നാൽ ഓർമ്മകളിൽ ആദ്യം തെളിയുന്നത് പൂക്കളാണ്.

തുമ്പപ്പൂവിന്റെ വെളുപ്പ്.
മുറ്റത്തെ പൂക്കളം.
പുലർച്ചെ മഞ്ഞുതുള്ളികളാൽ നനഞ്ഞ പുല്ല്.
കാറ്റിൽ ചാഞ്ചാടുന്ന തെങ്ങോലകൾ.
മഴ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം.
പൂക്കൾ തേടി പറമ്പിലേക്കോടുന്ന കുട്ടികൾ.

ഓണം ഒരു ആഘോഷം മാത്രമല്ലായിരുന്നു. പ്രകൃതിയുമായി മനുഷ്യൻ പങ്കിട്ടിരുന്ന ഒരു പഴയ സൗഹൃദത്തിന്റെ ഉത്സവം കൂടിയായിരുന്നു.

ഇന്ന് പൂക്കളം വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഒരുക്കുമ്പോൾ, ഒരിക്കൽ ആ പൂക്കൾ വളർന്നിരുന്ന പറമ്പുകളെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ എത്രമാത്രം ഓർക്കുന്നു?

പൂക്കളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം, പൂക്കൾ വിരിയുന്ന മണ്ണിനെയും സ്നേഹിക്കേണ്ടതില്ലേ?

മാവേലിയുടെ കാലത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ നാം സമത്വത്തെ ഓർക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ സങ്കൽപ്പത്തിലെ മറ്റൊരു മനോഹരമായ സമ്പത്ത് മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള അടുപ്പമായിരുന്നിരിക്കാം.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ ഓണക്കാലത്ത് ഒരു ചെറിയ ചിന്ത മനസ്സിൽ വരുന്നു.
നമുക്ക് മാവേലിയുടെ കാലം തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയില്ല.
പക്ഷേ അതിന്റെ പച്ചപ്പെങ്കിലും തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുമോ?

ഒരു തൈ നട്ടുകൊണ്ട്.
ഒരു തോടിനെ മാലിന്യത്തിൽനിന്ന് കാത്തുകൊണ്ട്.
ഒരു കുളത്തിന് വീണ്ടും ശ്വാസം നൽകിക്കൊണ്ട്.
ഒരു പഴയ മരത്തെ വെട്ടാതെ അതിന്റെ തണൽ മറ്റൊരാൾക്കായി വിട്ടുകൊടുത്തുകൊണ്ട്.

പ്രകൃതിയെ സംരക്ഷിക്കാൻ വലിയ പ്രസംഗങ്ങൾ ആവശ്യമില്ല. ചിലപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ പ്രവൃത്തിക്ക് ഒരു വലിയ കാടിന്റെ തുടക്കമാകാം.

അപ്പോഴേക്കും കോകോക് കുറച്ചുദൂരം മുന്നിലെത്തിയിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ഞാൻ പിന്നാലെയുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയതുപോലെ.
ആ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒരു നിശ്ശബ്ദ ചോദ്യം.
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
അവന് അറിയില്ല—അവൻ എന്നെ നടക്കാൻ കൊണ്ടുപോകുന്നതല്ല. ഓരോ ദിവസവും അവൻ എന്നെ എന്റെ ഓർമ്മകളിലേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്.

മെൽബണിലെ ഒരു ക്രീക്കിന്റെ കരയിൽ നിന്ന് കേരളത്തിലെ ഒരു മഴമുറ്റത്തേക്ക്.
ഒരു നനഞ്ഞ ഇലയിൽ നിന്ന് കുട്ടിക്കാലത്തെ ഒരു ഉത്രാടപ്പുലരിയിലേക്ക്.
ഒരു തൈയിൽ നിന്ന് വരാനിരിക്കുന്ന ഒരു കാടിന്റെ സ്വപ്നത്തിലേക്ക്.
കാറ്റ് വീണ്ടും മരച്ചില്ലകളിലൂടെ കടന്നുവന്നു.

അതിന് മെൽബണിന്റെ തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ നിമിഷം എനിക്ക് തോന്നിയത്—
അത് എന്റെ നാട്ടിലെ കാറ്റാണെന്ന്.

ദൂരെയെങ്ങോ ഒരു പക്ഷി വിളിച്ചു.
ക്രീക്കിലെ വെള്ളം പതുക്കെ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
മരങ്ങൾ ഒന്നും പറയാതെ വളർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
പ്രകൃതിക്ക് ഒരുപക്ഷേ വാക്കുകളുടെ ആവശ്യമില്ല.
നമ്മൾ മറന്നുപോയിടത്ത് അവൾ വീണ്ടും പച്ചയായി എഴുതിത്തുടങ്ങും.

കോകോ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ഞാനും പിന്നാലെ.
ആ ഉത്രാട നടത്തം അവസാനിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിൽ ബാക്കിയായത് ഒരു ചെറിയ പ്രാർത്ഥന മാത്രം—

നമ്മുടെ നാട്ടിലും ഒരുനാൾ ആറായിരം തൈകൾ മാത്രമല്ല, ആറായിരം പച്ച സ്വപ്നങ്ങൾ മണ്ണിൽ വേരൂന്നട്ടെ.

പൂക്കളത്തിൽ പൂക്കൾ വിരിയുന്നതുപോലെ, നമ്മുടെ മണ്ണിലും വീണ്ടും കാടുകൾ വിരിയട്ടെ.

അപ്പോൾ ഒരുപക്ഷേ, വരുംതലമുറയിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കുട്ടി മഴയിൽ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം ആസ്വദിച്ച് ചോദിക്കും—

“ഇതാണോ നമ്മുടെ നാട്ടിന്റെ മണം?”

അന്ന്, ദൂരെയെവിടെയോ നിന്നൊരു കാറ്റ് മറുപടി പറയട്ടെ—

“അതെ… ഇതാണ്.”

✍️ ഉണ്ണിസാൻ
26/08/2026